با پوشیدن این نوع مانتو زنانه 10 سال جوان تر به نظر برسید

زنان همیشه سعی کرده اند مانتو های خود را ضد آب کنند.

از دوران باستان، یونانی ها و رومی ها از مانتو زنانه های کلاه دار ساخته شده از پشم تنگ استفاده می کردند.

در قرون وسطی از پشم تنگ استفاده می کردند که اغلب آن را با خز می پوشاندند.

در آن سوی اقیانوس اطلس، او از قبل لاستیک را می شناخت.

آنها سپس از شیره درخت لاستیک برای ضد آب کردن لباس های خود، به طور موقت استفاده کردند.

مانتو بارانی در سال 1823 توسط چارلز مکینتاش در گلاسکو، اسکاتلند اختراع شد.

دومی تولید کننده رنگ است.

او سپس از بنزول در فرآیند تولید خود استفاده می کند.

مانتو زنانه

سپس به این فکر می کند که از آن به عنوان حلال برای لاستیک استفاده کند.

سپس یک لاک ضد آب به دست می آورد.

با این کشف است که او یک لاک ضد آب اختراع می کند که می تواند آن را روی لباس بمالد.

در سال 1924، مانتوهای ضد آب با نام مکینتاش به بازار عرضه شد.

اینها قرار است موفقیت آمیز باشد.

به طوری که حتی امروزه نیز از این نام برای تعیین مانتو ضد آب در انگلستان استفاده می شود.

سپس تحولاتی مانند مانتو ترنچ، کی وی یا گورتکس خواهد آمد.

در پایان دهه 1960، این خانه اولین بوتیک های خود را افتتاح کرد و شبکه ای را توسعه داد که اکنون در نزدیک به نود کشور گسترش یافته است.

حتی امروزه، این برند مترادف با کیفیت، با ظرافتی که پر زرق و برق نیست، اما همیشه منصفانه است، در مد باقی مانده است.

و مانتو های آن جایی بین پارما و مودنا، در قلب امیلیای ایتالیایی تولید می شوند.

علاوه بر این، همانطور که نمایشگاه کره به ما یادآوری می کند، از سال 1981، تغییر چندانی نکرده است.

بین الگو و برش هنوز کمتر از هفتاد و سه مرحله برای ساخت مانتو وجود دارد.

نگاهی به تاریخچه مد از طریق مانتو کلیدی او.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.